12 Nisan 2015 Pazar
Kısa saç
Son bir buçuk aydır inanılmaz motivasyonsuzdum. Okula üç gün falan aynı pantalonla gittim; eminim ki dikkatli gözlerden kaçmamıştır. Bazı günler o kadar pasaklı gittim ki okulda, giydiklerimden beni anlamaya çalışan bakışları da tabii hemen farkettim. Allahtan insan böyle hissettiğinde bakışlara da fazla takılmıyor; ancak en son Hollandalı öğrencimin ''Gül, umarım haftaya bu kadar motivasyonsuz olmazsın'' deyişiyle kendime bir ayar çekmenin zamanı geldiğini farkettim. Gerçi o hafta inanılmaz da hastaydım. Neyse, bu hafta artık enine doğru uzamaya başlayan saçımı kestirdim. Kuaför keserken, uzun zamandır bu kadar saç böyle bir kafa görmediğini itiraf etti. Bu arada özel dersime beş dakika kala saç kestirmeye gittim. Sanki az saçım varmış gibi derse yetişeceğime de inanılmaz bir inancım vardı. Bu arada ders vereceğim yer kuaförün hemen karşısı. Baktım saç bitmiyor, sanki kesildikçe uzuyor mesaj attım on dakika geç geleceğim diye. Sonra adetim olduğu üzere koşa koşa son hızla ders vereceğim kuleye koştum. Malezyalı öğrencim beni görünce ''Gül ne yaptın saçlarına?'' diye sordu. Nolmuş ki? dedim. Bak şimdi toplantı odasına geçerken ofisten geçeceksin, ordaki kadınlara saçlarına bak anlayacaksın beni''dedi. İyi dedim. Geçerken kör gözle baktım. Bence herkes acayip bakımlı ve havalı görünüyordu. Anladın mı ? diye sordu. Yok dedim.O da '' Bu ofiste tek bir kısa saçlı kadın yok, makyajsız kadın yok. Ben seni zaten hiç makyajlı falan görmedim de , bi de saçlarını kestirmişsin '' diyerek üç kelimede bana kadınlık dersi verdi. Evet dedim. Uzun saçlı bizim kültürün kadınları ama bu felsefe biraz fazla kaçtı, enine büyüyen saçlarımı kestirdim işte, dedim. Güldü. Sanki ben de saçları falan kestirip bu kadınlık hallerini umursamıyormuş gibi görününce çok marjinal bir tipmişim gibi oldu. Alakası yok.Bu halimize de şükür.
23 Mart 2015 Pazartesi
Bolca kafa karışıklığı
Bir ay evvel en korunaklı sığınağımdan resmen kapı dışarı edildim. Uğruğuna dua etiğim herşeyi bir gecede şaşırarak terkederek baöbaşka bir yola kırdım dümeni. Ağlayarak, sızlayarak ve de nasıl olur diyerek? Sağlık evet önemliydi ama aslında en önemliymiş diyerek. Şimdi hayat başka farklı bir yola saptı. Eski güzel günler kusursuz bir denk gelişle ne güzel yaşanmış. Yani bin dokuz yüz seksen de doğmuş olmama, annemle babamla yaptığımız sonu kavgalı bitmiş olsa bile, hatta bir dönem Ünye'de yaşamış olmamın bile gözünden öper oldum. E be kadın! sen hiç mi ölmeyeceksin hasta olmayacaksın diye de sorabilir karşımdaki. Haklı ben de soruyorum ama tam cevap veremiyorum. Gele gele ''Yahu ne şanslı insanmışım ''diye sonuca bağlıyorum
29 Ocak 2015 Perşembe
KIRIK TAKSİCİ
Dün Bağdat Caddesinde bir taksiye bindim. Biner binmez taksici dedi ki '' Abla çirkinin şansı var mıdır?'' . Böyle bir soru size gelse ne düşünürsünüz? Üstüme alındım . Artık çirkinliği kabul ederek, olası bir onayda da , aşkolsun cevabını tasarlayarak '' Kimi kastediyorsunuz. Beni mi'' diye sordum gülerek. '' Abla olur mu, E.E'' dedi. O dakika koptum. O da benle birlikte. Dedim ki 'Çirkin değil ki, belki tarzı farklı''. Cidden çirkin bulmuyorum kadını. Konuşma şöyle devam etti '' Peki abla o sarayda niye o kadar çok oda var'' Ne bileyim neden? E.E kaybolsun da bulunamasın '' diye cevap verdi. Yani güldüm napayım. Anlatma şekli de komik. Bir de ben güldükçe o rahatladı ve o erkeksi ses tonu normal kişiliğine dönerek kendi deyişiyle 'kırık'tonu buldu. Ya dedim, her şey de kadınlar üzerinden. Böyle olmasın. Onun bir şey yaptığı yok. Kaldı ki güzel kadın. Sonra konu sırasıyla İbrahim Tatlıses'in ettiğini bulduğuna ve yetenek yarışmasındaki türkücü çocuğa da geldi. Çıkaramadım ben çocuğu. Oooo hocam, açın biraz kendinizi dış dünyaya dedi. Ben artık bir noktada kopunca ;''Buldun kırık taksiciyi gülersin tabii dedi''. En son yolu kaybedince ''aman öğretmenim tüm paranı bırakırsın takside. Allah korusun dedi gülerek' . İnerken ''öğretmenim beni gezdirdin senden beş lira almıyorum dedi'' Yalnız ben taksideyken ve bu aile hakkında bu kadar çok aleyhte konuşurken taksici acaba bir yerlerde gizli kamera var mı '' diye düşündüm. Yani paranoya bu boyutta. Bu hikayeyi de kime anlattıyssam '' ay korkmadın mı.?'' diye tepki verdiler. Korkmadım ama taksinin içinde gizli kamera aradım:)
23 Ocak 2015 Cuma
Sene sonunda sınıf öğretmeninin, başarılı sıralamasında ilk üçe giren öğrenciye hediye alması adettendir. İdare ortalama kağıdını yollayınca ilk işim önce bu kişileri tespit etmek oldu. Üç tane erkek öğrenciydi sıralamaya giren. Özellikler erkek olunca ki 13 yaşında da olsalar hediye almak en sıkıntılı iş. Kızı memnun etmek daha kolay olurdu benim için. Yaklaşık dört gün düşündükten sonra, dedim ki kendi kendime en iyisi sormak. Size bir hediye almak istiyorum; ama alacağım şey konusunda kararsızım. Kitap alsam demeye kalmadan yüzlerini buruşturdular. Yemek ısmarlıyayım dedim. Seslerini çıkarmadılar. Ben de dedim ki ''Size bir ders saati süre veriyorum. Bir karar verin bekliyorum''. Biir ders sonra beni öğretmenler odasından çağırıp ''Öğretmenim bizi Starbucks'a götürür müsünüz ''diye sordular. Biraz çekinnerek sordular elbette. Önceki derslerin birinde Burger King'den başlayıp Starbucks'tan çıkıp hepsinin köküne kibrit suyu edebiyatına girmiştim. Ama çocukları kıracak değildim. Kaldı ki ben de zaman zaman eşi dostu kıramayıp oturuyorum. Karneleri dağıtırken sınıf dördüncüsü dedi ki ''Öğretmenim, ben de üçüncülüğü yarım puanla kaçırdım. Gelebiilir miyim'' Tamam gelebilirsin dedim. Yukarı çıkıp aşağıya inene kadar baktım beş kişi olmuşlar. Beşinci de sonradan eklenen dördüncünün kankası olduğu için onlarla gelecek ama kahve içmeyecekmiş:) . Sonunda 200 metre ötedeki alışveriş merkezine gitmek üzere yola çıkabildik. Sonradan eklenenler cep telefonlarıyla annelerini arayıp öğretmenlerinin kendilerini davet ettiğini söyledi. Sonunda Starbucks'a geldik. Onlar ilk defa geliyorlar, ben de çocuklar Starbucks'ta ne içer en ufak bir fikrim yok. Biri dedi ki ''Ben espresso içicem'' Baktım olmayacak kadına dedim ki ''Çocuklar genellikle ne içiyorlar?'' Şimdi yazınca münasip gibi görünmeyebilir ama o sırada hiçbirinin umrunda olmadı onlara çocuk demem.Kadının tavsiyesi üzerine hepsi kremalı beyaz mocha aldık. Çok beğendiler kahvelerini. Sonra bir masaya oturduk, gelsin selfiler gitsin toplu fotoğraflar. Birinin arkadaşı inanmamış Starbucks'ta olduğuna hemen ona fotoğraf yollandı. Derslerle ilgili konuştular, güldüler. Bir saat sonra kapıda bizim okulum tüm kadın öğretmenleri göründü. Onlar da kahve içmeye gelmişler. Bizimkiler başladı kıpırdanmaya. Gidelim, sosyalci de geliyo, dincinin yarışmasına katılmadık... Müsaademi isteyip kalktılar. Tatlı bir gündü. Ben onları yollayıp biraz da öğretmenlerle takılıp tatmin edici !!! bir hediye almanın mutluluğuyla evime gittim.
17 Ocak 2015 Cumartesi
İstanbul dışında yaşarken, buraları ziyarete geldiğimde ilk uğradığım yerlerden biri alışveriş merkezleriydi. Gelmeden önce alacaklarımın plannını yapar ve aklımda olmayan bir dolu şey alırdım. Tek bavul geldiğim İstanbul'dan iki bavulla geri dönerdim. Küçük bir yerde yaşıyordum o sıralar ve alışveriş merkezleri gözüme çok güzel geliyordu. Enerjim, param ve zamanım vardı. İstanbul'a ilk geldiğim sıralar da yalan söylemiyeyim gitmeye devam ettim; ancak bi süre sonra hem param ve zamanım azaldı hem de uğultuyu tolere edemeyecek hale geldim. Bugün almak istediğim birkaç eşya yüzünden gidince ne kadar uzun zamandır uğramadığımı farkettim. Bir saatin sonunda gerçekten tüm gücüm tükenmişti. Ağlayan çocuklar, mağazadan mağazaya koşturan insanlar- bunlardan biri de bendim elbette- artık alışveriş merkezlerine olan ilgimin tükenmiş olmasına ve dolayısıyla daha az tüketiyor olmama sevindim.
Sonradan yazıya şöyle bir ekleme yapma ihtiyacı da hissettim. Çok alışveriş yapmaktan ve tüketmekten mutlu olmuyorum; ancak bazen istediğimhiç ve ihtiyacım olmayan bir şeyi de almak beni mutlu ediyor. Yani bir şey almak istemek, üstümde çok yakışacağını düsünmek beni hayata bağlıyor.
Sonradan yazıya şöyle bir ekleme yapma ihtiyacı da hissettim. Çok alışveriş yapmaktan ve tüketmekten mutlu olmuyorum; ancak bazen istediğimhiç ve ihtiyacım olmayan bir şeyi de almak beni mutlu ediyor. Yani bir şey almak istemek, üstümde çok yakışacağını düsünmek beni hayata bağlıyor.
15 Ocak 2015 Perşembe
oryantal
Geçen Selma'ya dedim ki, oryantal kursuna gidip oryantal öğretmek istiyorum. Selma da dedi ki, yahu git zevk al danstan. İnsan oryantal öğreteyim diye kursuna gider mi? Hayır, bir de ne malum bu işi kıvıracağım? Burada kıvırmak becerebilmek anlamında ama içine gerçek anlamını da alıyor. Vay be ne kelime! Neyse, yazayım şuracığa dedim. Gülüyorum bu diyaloğa epeydir.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)